ဂ်ဒ္စင္ထိပ္က ရိုက္ခ်က္မ်ား

မေန႔က ေန႔လယ္ပိုင္းကေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ရြာသူရြာသားေတြ အတြက္ ထူးထူးဆန္းဆန္းေလး
ေပးခ်င္တဲ႔ ဖီလင္ အႀကီးႀကီး ၀င္ေနမိတယ္။ ဒီရက္ပိုင္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႀကီးမွာ
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းတက္ေနတာကို ျမင္ခ်င္တဲ႔ ဖီလင္ကလည္း ေတာ္ေတာ္
ႀကီးေနမိတယ္။

ဒါနဲ႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႀကီးကို အေပၚစီးကၾကည့္ရင္ဘယ္လိုေနမလဲ ဆိုတဲ႔
အေတြး ၀င္လာတယ္။ ဘယ္ကၾကည့္လို႔ရမလဲဆိုၿပီး စဥ္းစားေနတုန္း သီခ်င္းတစ္ပုဒ္သြား သတိရ
မိတယ္။ ကိုငွက္ ေရးဆိုခဲ႔ တဲ႔ ဂ်ဒ္စင္ထိတ္က လရိပ္ျပာ။ ဟုတ္တယ္ ဂ်ဒ္စင္ထိတ္က ၾကည့္ရင္ ရန္ကုန္
တကၠသိုလ္ႀကီးကို အေပၚစီးက ျမင္ရမွာပဲ။ ေရႊဘိုေဆာင္ဘက္ကေန ဂ်ဒ္စင္ အေနာက္ဘက္ေပါက္ ကို ၀င္လာခဲ႔တယ္။

သံပန္းတံခါးကို ေသာ့ခတ္ထားတာ ေတြ႕တယ္။ ဟဲလို အထဲမွာ လူရွိပါသလား ခင္ဗ်ာ ဘာညာ ေအာ္လိုက္ေတာ႔ အသက္ ၂၀ ေလာက္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္
ထြက္လာပါတယ္။ ဘာကိစၥ ရွိလို႔လဲတဲ႔။

“ညီေလး အစ္ကို ဂ်ဒ္စင္ အေပၚထိတ္ကေန ဓါတ္ပံုေလးသံုးေလးပံုေလာက္ ရိုက္ခ်င္လို႔ပါကြာ”
ေကာင္ေလးက “မရဘူးထင္တယ္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္ တံခါးဖြင့္ေပးလို႔ မရဘူး”

ကၽြန္ေတာ္က ” လုပ္ပါညီေလးရာ၊ အစ္ကို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အေမရိကားမွာေလ၊
သူက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းႀကီးဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းကိုလြမ္းလို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ပို႔ေပးပါလို႔
ေျပာလို႔ လာရိုက္တာပါကြာ”

ေကာင္ေလးကလည္း မရဘူးပဲ တြင္တြင္ေျပာေနတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လုပ္ပါညီေလးရာလို႔
ရီးဇားဆီက အေျဖေတာင္းသလို အတင္းဇြတ္ နားပူနားဆာလုပ္ေနတုန္း အထဲက လူႀကီးတစ္ေယာက္
အသံၾကားလိုက္ရတယ္။
“တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္စမ္းကြာ” တဲ႔။
ေကာင္ေလးက မရဘူးသာ ေျပာေနတာ။ အားနာေနတာလည္း သိသာပါတယ္။
အထဲကလူႀကီးက ဖြင့္ခြင့္ေပးလိုက္ေတာ႔ ခ်က္ျခင္းတံခါးဖြင့္ေပးပါတယ္။

“ေက်းဇူးပါကြာ။ မင္းေက်းဇူးဘယ္ေတာ့မွ မေမ႔ပါဘူး” လို႔ေျပာေတာ႔
“ရပါတယ္” တဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ သူကိုယ္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဦးေဆာင္ၿပီးေခၚသြားတယ္။
ဘုရားေက်ာင္းခမ္းမႀကီးကို ဓါတ္ပံုတစ္ပံု ရိုက္လိုက္တယ္။ ဟာ အခုမွ သတိျပဳမိတယ္။
ကင္မရာက ဓါတ္ခဲ တစ္၀က္ေလာက္ပဲရွိေတာ႔တယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ရွိတာေလးနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္
လုပ္မွ ျဖစ္ေတာ႔မယ္လို႔ေတြးၿပီး ဒီပံုေလးတစ္ပံုကို အရင္ရိုက္ျဖစ္တယ္။

ဘုရားေက်ာင္းထဲ ဘလက္ေခ်ာ ေရာက္ခဲ႔ၿပီ။

ဘုရားေက်ာင္းႀကီးထဲ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးပါဘူး။ ဘုရားေက်ာင္းက အမ်ိဳးသားဇာတ္ရံုႀကီးလိုပဲ အေပၚထပ္မွာပါ ထိုင္ခုံေတြရွိေနပါတယ္။ ဓါတ္ပံု ရိုက္ခ်င္ေပမယ္႔
ဓါတ္ခဲကိုငဲ႔ၿပီး မရိုက္ျဖစ္ပါဘူး။ အေပၚထပ္ကိုေရာက္ေတာ႔ ေကာင္ေလးက တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို တြန္းဖြင့္လိုက္ၿပီး ဒီကိုလိုက္ခဲ႔ပါတဲ႔။

ေကာင္ေလးရဲ႕ပံုက တိုင္းရင္းသားပံုစံေလးဆိုေတာ႔ ညီေလး မင္းဘာလူမ်ိဳးလဲ လို႔ေမးလိုက္ပါတယ္။ ကခ်င္လူမ်ိဳးပါတဲ႔။
ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေကာင္ေလးကို သိထားတဲ႔ ကခ်င္စကားေလးေတြ ေျပာျပျဖစ္တယ္။ ကဂ်ာအီး တို႔ ၊ ကဒယ္စာနာအီး တို႕၊ ၀ါဆာနာေယာတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက သင္ထားတာေလးေတြနဲ႔
ေကာင္ေလး လိုက္ပို႔ခ်င္စိတ္ေပါက္ေအာင္ စကားေရာေဖါေရာလုပ္ေနရပါေသးတယ္။

အားပါး ဂ်ဒ္စင္ ဆိုတာ အျမင့္ႀကီးပါလား။ သံပန္းေလွကားေလးေတြကို နံရံမွာကပ္ထားၿပီး အေပၚကို တစ္ထစ္ခ်င္းတက္သြားရပါတယ္။
အျမင့္ေၾကာက္တတ္ရင္ မတက္သင့္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဒူးေတြဘာေတြ တုန္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါေရာက္ေအာင္တက္မယ္ဆိုၿပီး တက္တာအေပၚကိုေရာက္သြားပါတယ္။

အေပၚေရာက္ေတာ႔ ေကာင္ေလးက တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို တြန္းဖြင့္လိုက္ပါတယ္။
အားပါး ေနာက္တစ္ခါ အျမင့္ႀကီးကို ထပ္တက္ရဦးမွာပါလား၊ ဘလက္ေခ်ာ ေခၽြးျပန္စျပဳပါၿပီ။
ဒူးတုန္တုန္ နဲ႔ပဲ ဆက္တက္ပါတယ္။  အေပၚေရာက္ျပန္ပါၿပီ။ ေကာင္ေလးက တံခါးပုပုေလးကို တြန္းဖြင့္ၿပီး ခါးကိုေတာ္ေတာ္ကုန္းၿပီးမွ အျပင္ထြက္သြားပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္႔လည္း ဒူးတုန္တုန္နဲ႔ ဂ်ဒ္စင္ထိတ္ကို တက္ခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။

အေပၚေရာက္ေတာ႔ အေမာေျပ သြားပါတယ္ဗ်ာ။
ဓါတ္ပံုေလးေတြ ရိုက္ျဖစ္ပါတယ္ဗ်ာ။ ပံုေတြက ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းပါမယ္။
အေၾကာင္းအရာကေတာ႔ သိတ္ေကာင္းတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ေစတနာေလးပါေရာထားေတာ႔
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို အေပၚစီးက မျမင္ဘူးသူေတြအတြက္ အင္မတန္ တန္ဘိုးရွိမယ္လို႔ ေျပာပါရေစ။

ပို႔စ္ကိုေခါင္းစဥ္တတ္ဘို႔ စဥ္းစားေတာ႔ ကိုငွက္ကို သတိရပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဂ်ဒ္စင္ထိတ္က ရိုက္ခ်က္မ်ား လို႔ အမည္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ခံစားၾကည့္ၾကပါဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ေနာက္ခံထားၿပီး
ရိုက္ခဲ႔ပါတဲ႔ ဂ်ဒ္စင္ႀကီးက ဒီလိုၾကည့္ေနပါတယ္ဗ်ာ။

ဒါက သီရိ ေဆာင္။

အီကို ေက်ာင္းသူႀကီးေတြေနတဲ႔ မာလာေဆာင္။

ျပည္လမ္း၊ အိုင္ဘီစီ နဲ႔ အင္းလ်ား။ လွလွ မလွလွ ၾကည့္ၾကဗ်ာ။

အင္းလ်ား။

ဆီဒိုးနား ဟိုတယ္။

စစ္ကိုင္းလမ္း၊ ဗဟို စာၾကည့္တိုက္။

ဒါလည္း စစ္ကိုင္းလမ္းဘက္ကို လွည့္ၿပီး ရိုက္လိုက္တာ။

ဒါေလးက ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ ဘက္ကို လွည့္လိုက္ရင္ ေတြ႕ရမယ္႔ ျမင္ကြင္းပါ။

RC ပါဗ်ာ။

ဂ်ဒ္စင္အေနာက္က လမ္းကေလး၊ ေရႊဘိုေဆာင္ ညာဘက္က အမိုးေလးနဲ႔ လမ္းကေလးပါ။
ကိုခင္၀မ္းရဲ႔ ပိေတာက္ရြက္ေျခက္ကေလးေတြ ေၾကြေနတဲ့ေနရာေလး

အလံေလးေထာင္ထားတာ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ ႀကီးပါ။ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ႔ မျမင္ရဘူး။

ဂ်ဒ္စင္ႀကီးရဲ႕ ဘယ္ဘက္ ေရႊဘိုေဆာင္၊ အေနာက္က ဒဂံုေဆာင္ သူတို႔ေဘးက လူသြားလမ္းကေလး။
(ဒီလမ္းေလးက ၀ိဇာဘက္ကိုသြားတဲ့လမ္းေလး)

ဂ်ဒ္စင္ေပၚက ေတြ႕ရတဲ႔ ေရႊတိဂံု။

ဂ်ဒ္စင္ထိတ္က လက္၀ါးကပ္တိုင္ႀကီး။

ေနာက္ဆက္တြဲေျပာစရာရွိလို႔ ဆက္ဖတ္ေပးၾကပါဦးဗ်ာ။
ကိုသစ္မင္းေရ။
ကိုသစ္မင္းေရးတဲ႔ သည္အလွဴ ပို႔စ္မွာ မန္႔ထားတဲ႔
nozomi ေျပာတာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တယ္။ ၁၀$ မ်ိဳး၊ ၂၀$ မ်ိဳး ဆို သိတ္အပန္းႀကီးလွမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ၿပီးေတာ႔ မန္းဂဇက္ က
ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ကၽြန္ေလးတစ္ကၽြန္းပါဗ်ာ။

ေန႔တစ္ဓူ၀ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ႔ ဘ၀အေမာေတြက ပင္လယ္ႀကီးလို မဆံုးႏိုင္ဘူးဗ်ာ။ ရုန္းကန္ကူးခတ္ေနမွ
အသက္ဆက္ခြင့္ရမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အေမာေတြကို မန္းဂဇက္ကၽြန္းေလးမွာ
အေမာေျဖလို႔ ရေနတယ္ဗ်ာ။ ႀကံဳေတြ႕လာရတဲ႔ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို မန္းဂဇက္မွာ
ရင္ဖြင့္လိုက္ရင္ ရင္ထဲေပါ႔သြားမယ္ဗ်ာ။ သူ႔အေတြ႕အႀကံဳ ကိုယ္႔အေတြ႕အႀကံဳ၊
သူ႔အျမင္၊ ကိုယ္႔အျမင္ ဖလွယ္ႏိုင္ၾကမယ္ဗ်ာ။

အဲဒါေၾကာင့္ မန္းဂဇက္ ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းပါ။
ေရရွည္တည္တံ႔ေအာင္ ထိန္းသိမ္းဘို႔ ကၽြန္းသူကၽြန္းသားေတြမွာ
၀တၱရား ရွိပါတယ္ဗ်ာ။

ကိုသစ္မင္းေရ။
တာ၀န္နဲ႔ ၀တၱရား မတူဘူးဆိုတာ ကိုသစ္မင္း သိမွာပါ။`
တာ၀န္ဆိုတာ မလုပ္မျဖစ္ လုပ္ကိုလုပ္ရမယ္႔အလုပ္ပါ။ မလုပ္လို႔ကို မျဖစ္ပါ။
၀တၱရားဆိုတာကေတာ႔ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္လို႔ လုပ္ရမယ္႔အလုပ္မ်ိဳးပါ။
မလုပ္ရင္လည္း ဘာမွ မျဖစ္တာမ်ိဳးကို ေခၚတာပါ။
မန္းဂဇက္ ရည္ရွည္ ရပ္တည္ႏိုင္ဘို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ တာ၀န္မရွိပါဘူး။

ဒါေပမယ္႔ ႏိုင္တဲ႔ လူေတြမွာ ၀တၱရား ရွိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲဒီ ၀တၱရားကို ထမ္းေဆာင္ခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။
nozomi ေျပာတာေလးက သူ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ႔ ၀တၱရားေလးမို႔ ကၽြန္ေတာ္က လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေထာက္ခံေၾကာင္း
ေျပာခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ဒီေန႔ ပို႔စ္ႏွစ္ခု ခြဲတမ္းျပည့္သြားၿပီ ျဖစ္ပါသျဖင့္
ဒီပို႔စ္မွာပဲ ဆက္ေရးလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။

Black Chaw